Pan oedd Sinai yn melltenu

Pan oedd Sinai yn melltenu,
  A'i tharanau'n rhwygo'r nen;
Cwmwl tanllyd ei melldithion
  Bron ymdywallt am fy mhen;
Nef a daear yn fy ngwrthod,
  A'm cyhuddo 'roedd y ddraig,
Gwelais fan i droi fy ngwyneb,
  Ces ymguddfa'n
      "holltau'r Graig."

Pan fo stormydd arna'i'n curo
  Nes diffygio f'ysbryd gwan,
Yma bellach tro'f fy wyneb, -
  Dyma'r unig dawel fan:
Rhedeg mwy yn mhob rhyw drallod
  Wnaf i gysgod
      Had y Wraig,
Hyd nes elo'r aflwydd heibio
  Llechu wnaf yn "holltau'r Graig."

Gad im' dreulio f'oriau, Arglwydd,
  Tra b'wyf yma yn y byd,
Dan dy aden, yn ddiogel,
  Yn y noddfa dawel glyd:
A phan toddo yr elfenau,
  Ac y berwo tònau'r aig,
A holl anian yn ymddryllio,
  Canaf finnau'n
      "holltau'r Graig."

             - - - - -
              1,2,(3).

Pan oedd Sinai yn melltenu,
  A'i tharanau'n rhwygo'r nen;
Cwmwl tanllyd ei melldithion
  Ar ymrwygo uwch fy mhen;
Nef a daear yn fy ngwrthod,
  A'm cydwybod fel y ddraig,
Cefais loches rhag y dymhestl
  Yn nhawelwch
      holltau'r graig.

Dyma'r fan y gwnaf fy noddfa,
  Yma llecha f'enaid gwan,
Pan fo'r gwynt a'r tonau'n curo,
  Holltau'r graig
      yw'r unig fan;
Rhued byd ac uffern greulawn,
  Yn eu llid i'm herbyn mwy,
Minau 'n holltau 'r graig a gânaf,
  Ac nid ofnaf mo'nynt hwy.

Ac yn nydd y farn ofnadwy,
  Pan y ffŷ'r mynyddau mawr,
Ac y syrthia sêr y nefoedd
  Megys ffigys îr i lawr:
A'r elfenau'n cydymdoddi,
  Gwres yn berwi tonau'r aig,
Dewrion fyrdd yn bloeddio'n chwerw,
  Cânaf fi yn holltau'r graig.

gwelir:
  Rhan II - Gad im' dreulio f'oriau Arglwydd

When Sinai was lightening,
  And its thunders rending the sky;
The fiery cloud of its condemnations
  Almost poured about my head;
Heaven and earth rejecting me,
  And accusing me was the dragon,
I saw a place to turn my face,
  I got to hide in
      "the clefts of the Rock."

When the storms are beating upon me
  Until me weak soul fails,
Here then I will turn my face, -
  This is the only quiet place:
Run evermore in every kind of trouble
  I shall, to the shadow
      of the Woman's Seed,
Until the misfortune passes
  Lurk I shall in "the clefts of the Rock."

Let me sped my hours, Lord,
  While ever I am here in the word,
Under the wing, safe,
  In the quiet, secure refuge:
And when the elements dissolve,
  And the waves of the ocean boil,
And all nature shatters,
  I then shall sing
      "the clefts of the Rock."

                - - - - -


When Sinai was lightening,
  And its thunders rending the sky;
The fiery cloud of its condemnations
  About to tear itself up above my head;
Earth and heaven rejecting me,
  And my conscience like the dragon,
I got a refuge from the tempest
  In the quietness of
      the clefts of the rock.

Here is the place I shall make my refuge,
  Here shall my weak soul lurk,
When the wind and the waves be beating,
  The clefts of the rock
      are the only place;
Let the world roar and cruel hell,
  In their wrath against me henceforth,
I in the clefts of the rock shall sing,
  And I shall not fear them any more.

And in the terrible day of wrath,
  When the great mountains flee,
And the stars of heaven fall
  Like ripe figs to the ground:
And the elements dissolve together,
  Heat boiling the waves of the ocean,
A myriad brave ones shouting bitterly,
  I shall sing in the clefts of the rock.